Załóż bloga Zaloguj się



Rozród

21:13, 09/26,2008

Rozród zwykle odbywa się w porze deszczowej, ale może to być również inna pora roku po opadach deszczu. Na południu zasięgu występowania lęgi są bardziej regularne, zależne od pory deszczowej, temperatury, dostępności pokarmu, długości przerwy między lęgami.

Zeberki zwykle zakładają gniazda na drzewach lub w krzewach. Samica składa najczęściej 3-4 jaja, ale może złożyć też tylko 2 albo aż 8. Wysiadywanie zaczyna sie po zniesieniu 3. jaja, wysiadują oba ptaki na zmianę. Po 12-14 dniach wykluwają się pierwsze młode. Około 17. dnia od wylęgu pierwsze młode zaczynają opuszczać gniazdo, a masowy wylot ma miejsce zazwyczaj około 21. dnia od wylęgu. Młode w wieku 8 tygodni zaczynają swoje pierwsze pierzenie, a w 12-14. tygodniu uzyskują upierzenie dorosłego ptaka.


 

Rozród

21:13, 09/26,2008

Rozród zwykle odbywa się w porze deszczowej, ale może to być również inna pora roku po opadach deszczu. Na południu zasięgu występowania lęgi są bardziej regularne, zależne od pory deszczowej, temperatury, dostępności pokarmu, długości przerwy między lęgami.

Zeberki zwykle zakładają gniazda na drzewach lub w krzewach. Samica składa najczęściej 3-4 jaja, ale może złożyć też tylko 2 albo aż 8. Wysiadywanie zaczyna sie po zniesieniu 3. jaja, wysiadują oba ptaki na zmianę. Po 12-14 dniach wykluwają się pierwsze młode. Około 17. dnia od wylęgu pierwsze młode zaczynają opuszczać gniazdo, a masowy wylot ma miejsce zazwyczaj około 21. dnia od wylęgu. Młode w wieku 8 tygodni zaczynają swoje pierwsze pierzenie, a w 12-14. tygodniu uzyskują upierzenie dorosłego ptaka.


 

WPISUJCIE SIĘ

17:15, 09/25,2008

PRZYSTOSOWANIE DO ŚRODOWISKA ŻYCIA

W naturze zeberki żyją w liczących nawet i kilkaset osobników stadach. Naturalne środowisko ich życia to obrzeża lasów, krzaczaste zarośla - busz, porośnięte trawami suche stepy i półpustynie.

Cykl życia zeberek jest ściśle uzależniony od specyfiki klimatu i kaprysów pogody. Pora godowa w okolicach, gdzie brak regularnie nadchodzącej pory deszczowej, nie przypada na jakąś ściśle określoną porę roku, ale rozpoczyna się wraz z nadejściem ulewy. Samce co prawda zdolne są do rozmnażania cały czas, również podczas długotrwałej suszy, jednak samiczki odzyskują tę zdolność dopiero po obfitych opadach deszczu (wcześniej w ogóle nie reagując na zaloty samców, które po jakimś czasie rezygnują z tego nieprzynoszącego efektów zajęcia). Lęgi w okresie suszy byłyby bezsensownym, bo nie przynoszącym rezultatów, niepotrzebnym i wyczerpującym ptaki marnowaniem energii. Tylko deszcz pojawiający się raz na kilka miesięcy umożliwia pomyślne wykarmienie i odchowanie piskląt. Po deszczu pustynia na krótko - 2-3 tygodnie - ożywa - rośliny przeprowadzają swoje cykle rozrodcze w ekspresowym tempie. Zeberki muszą dostosować się do tego tempa. Ptaki rozpoczynają błyskawiczne gody i budowanie gniazda. Jajnik samicy* osiąga pełną wielkość i już w dobę po "konsumpcji związku" w często nieukończonym jeszcze gnieździe pojawia się pierwsze zapłodnione jajeczko. Czas wysiadywania jest jednym z najkrótszych w świecie ptaków: młode pojawiają się już po 11 dniach. Pustynia wydaje owoce właśnie wtedy, gdy w życie wkracza nowe pokolenie zeberek. Po tym krótkim okresie rozkwitu wegetacja na powrót zamiera, jednak młode zeberki, w wieku 2 tygodni w pełni opierzone, są już wystarczająco samodzielne, by stawić czoła surowej pustyni.

Domowe zeberki, mimo, że hodowane od dawna w sztucznych warunkach, całkowicie o tych problemach nie zapomniały. U ptaków w deszczowej Europie popęd płciowy często się miesza, jeśli za oknem zacznie padać deszcz, w zeberkach miłość budzi się na nowo, mogą porzucić gniazdo z jajami lub pisklętami, na ich głowach wybudować kolejne gniazdo i złożyć kolejne jajeczka. Jednak taka piętrowa wylęgarka nie funkcjonuje - oba lęgi zostają zmarnowane.

Jak większość żyjących w ogromnych skupieniach ptaków, zeberki nie mogą przejawiać silnego terytorializmu. Przestrzeń wokół gniazda, której bronią, nie musi być zbyt rozległa, niemniej jednak każdy intruz, który ośmieli się naruszyć granice wokół gniazda z jajami lub pisklętami, jest przez gospodarzy zaciekle przepędzany.** Nie przeszkadza to jednak ptakom wykradać sobie nawzajem budulec z gniazd. Populacje zeberek zamieszkujące busz wiją gniazda podkowiaste lub w formie zamkniętego koszyczka, przeważnie w krzewach akacji, mniej więcej 2-3 m nad ziemią. Na krzaku zazwyczaj mieści się tylko jedno gniazdo. Zeberki z terenów pustynnych, gdzie trudno o nadmiar materiałów budowlanych, zakładają niedbałe gniazda niemal wprost na ziemi, często w opuszczonej norze króliczej. Wykorzystują również opuszczone dziuple innych ptaków czy szczeliny, w których wnętrzu wiją gniazdo. Poza okresem lęgowym budują znacznie mniej starannie wykończone gniazdka, często bez dachu, których używają jako noclegowni. Materiałem do budowy gniazda jest głównie sucha trawa, włókna roślinne, sierść i pióra. W pierwszym okresie życia pisklęta zeberek załatwiają się do gniazda. Ma to istotne znaczenie - odchody w gorącym suchym klimacie wysychają błyskawicznie, usztywniając konstrukcję gniazda.

W okolicy spalonej słońcem niełatwo o pożywienie. Stada zeberek zmuszone są do przemierzania ogromnych obszarów w jego poszukiwaniu. Zeberki nie są wybredne: żywią się nasionami traw, chwastów i zbóż, szczególnie podczas karmienia piskląt uzupełniają jadłospis owadami (m.in. termitami chwytanymi w locie, mrówkami) i ich larwami, owocami, pączkami drzew i krzewów i zielonymi częściami roślin. Zeberki to gatunek synatropijny, a więc związany z działalnością człowieka (podobnie jak nasze wróble). Zeberki wespół z innymi gatunkami astryldów i mniejszych papug: falistych i nimf są częstymi goœćmi na uprawach zbóż, w szczególności prosa czy wiechliny rocznej. Można spotkać je również na terenach zamieszkanych przez człowieka: zakładające gniazda na platacjach owocowych lub ozdobnych krzewów (czarnej jagody, maliny, cytrusów, róż), a nawet gnieżdżące się pod dachami domów, w szopach i na podwórzach. Zakładaja wówczas gniazda wśród owocowych lub ozdobnych krzewów (czarnej jagody, maliny, cytrusów, róż). Zeberki gnieżdżą się również pod dachami domów, w szopach i na podwórzach.

W środowisku półpustyń dostęp do wody jest bardzo utrudniony, jednak i z tym zeberki dobrze dają sobie radę.

Wodę oszczędzają na kilka sposobów:

  • nie pocą się w celu chłodzenia, zamiast tego temperatura ich ciała może podnieść się z normalnej - 37 stopni Celsjusza, aż do 46 stopni - bez szkody dla nich
  • nie oddają moczu, kał wydalają w postaci suchego proszku
  • wytwarzają wodę poprzez reakcje chemiczne z suchych nasion

Trzeba jednak wziąć pod uwagę, że po długich latach sztucznej hodowli u domowych zeberek pewne umiejętności przystosowawcze zanikają - nie mają już one wiele wspólnego ze swoimi dzikimi kuzynami, zatem nie eksperymentujmy z ptakami ograniczając im dostęp do świeżej wody, bo skończy się to dla nich tragicznie!

Warto wiedzieć, że zeberki opanowały sztukę picia, która zapewnia im w miarę szybkie zaspokojenie pragnienia. Mianowicie nie nabieraja wody jak np. kanarki, żeby następnie odchylając główkę wlać ją sobie do gardła, ale zasysają ją, jak gołębie. Ma to duże znaczenie w sytuacji, gdy ptaki muszą pić z nielicznych zbiorników wodnych, przy których czatują zwykle drapieżniki.

* U samic ptaków aktywny jest tylko jeden jajnik; drugi uległ redukcji.
**Warto pamiętać, że w hodowli klatkowej czy nawet wolierowej przestrzeń życia tych ptaków zastała poważnie ograniczona. Wskutek nieodpowiedzialnego rozmnażania zeberek w niewoli, głównie chowu wsobnego, zeberki cechuje coraz większa nerwowość i agresja w stosunku do przedstawicieli zarówno swojego jak i innych gatunków. W takich warunkach walki o terytorium wokół gniazda mogą być o wiele groźniejsze i bardziej zaciekłe. Słabsze ptaki, w sytuacji, gdy nie będą miały się gdzie ukryć, będą prześladowane i przepędzane aż do ich kompletnego wyczerpania.


 

CZEŚĆ

16:29, 09/23,2008

 

POCHODZENIE I PODSTAWOWE INFORMACJE

Zeberka czyli amadyna zebrowata należy do rzędu wróblowatych i rodziny astryldów. Na swobodzie występują dwa podgatunki zeberek różniące się intensywnością ubarwienia i rysunkiem barw:

1. taeniopygia (poephila) guttata castanotis
2. taeniopygia (poephila) guttata guttata

Ptaki pierwszego podgatunku zasiedlają Małe Wyspy Sundajskie: Timor, Flores, Sumba, Alor. Przedstawicieli drugiego podgatunku można spotkać na obszarze niemal całej Australii, z wyjątkiem górzystych krańców południowo-zachodnich, całego przylądka York i niektórych wybrzeży. Ten niewielki ptak osiąga długość zaledwie 10 cm i wagę 11 g. Życie zeberki w warunkach naturalnych jest krótkie - trwa średnio 3 lata. W hodowli przeciętna długość życia zeberki to zaledwie 5 lat, jednak jest to wina złych warunków i ogólnie złej kondycji ptaków, ponieważ pod właściwą opieką ptaki te mogą dożyć nawet 15 lat! Dotychczasowym zdecydowanym rekordzistą okazał się nasz samczyk Freddie, który dożył 11 lat.


 

WITAMY

17:23, 09/09,2008

Czesc tu my Nicoletta...  POZDRAWIAMY WAS ...   Piszcie komki jak udoskonalić mój blog...Wink

Nie ładne komentarze zostaną automatycznie usunięte...   i JESZCZE RAZ POZDRÓWKI


 
RANKING STRON. Darmowa reklama w internecie. Darmowe statystyki TOPLISTA. Najlepsza toplista. Ranking. Fajne forum dyskusyjne - ranking forum. Najlepsze fora.